Pieniądze

Początki inwestowania

Inwestor młodszy ma więcej czasu i w związku z tym może
pozwolić sobie na zastosowanie strategii procentu składanego.
Inwestor starszy ma mniej czasu i pozostaje mu strategia prób
pokonywania go. Oznacza to, że powinien on szukać takich inwestycji,
które pozwolą mu zyskać więcej niż 10% w skali rocznej.
Pozostaje pytanie, czy cel ten jest łatwy do osiągnięcia. Zależy
to do wyboru instrumentu i zakresu ryzyka, jakie zdecydujemy się
podjąć. Nie pomoże nam zakup bezpiecznych certyfikatów
bankowych. Drogą do osiągnięcia celu jest zakup obligacji, akcji
lub zastosowanie jeszcze bardziej dynamicznych instrumentów finansowych,
które związane są jednak z większym ryzykiem. Zdaję
sobie sprawę z tego, że każdy z inwestorów ma inny cel i nie zawsze
chce podjąć większe ryzyko. Poniżej przedstawiam niektóre ważniejsze
instrumenty finansowe oferowane przez firmy inwestycyjne.

RODZAJE ORGANIZACJI
Spółka akcyjna jest zasadniczą formą organizacji w amerykańskiej
gospodarce. Zrozumienie istoty tej formy organizacyjnej jest
pomocne w zrozumieniu omawianych poniżej instrumentów finansowych.
Spółka jest osobą prawną, płaci podatki i ma cały szereg
innych prawnych i finansowych zobowiązań. Kapitał spółki akcyjnej
pochodzi z dwóch podstawowych źródeł. Spółka tego rodzaju
emituje akcje (equities) i obligacje (bonds). Właścicielami spółki
akcyjnej są akcjonariusze. Akcje odzwierciedlają więc współudział
w spółce tego typu. Obligacje odzwierciedlają pożyczki zaciągnięte
przez spółkę. Akcjonariusze spółki mają ograniczoną odpowiedzialność
prawną. Oznacza to, że w przypadku bankructwa akcjonariusze
tracą tylko kapitał, który wpłacili na zakup akcji. Pozostały
majątek akcjonariuszy pozostaje nienaruszony.
Istnieją także spółki komandytowe, których właścicielami są partnerzy
a nie akcjonariusze. Ciężar zobowiązań takiej spółki spada
na samych partnerów a nie tylko na przedsiębiorstwo. Inwestorzy
nie chcą jednak podejmować ryzyka, które przekracza kapitał zainwestowany
w spółkę. Żeby uporać się z tym problemem tworzy
się dwie klasy partnerów: partner generalny i partner bierny. Partnerem
generalnym jest ten, kto podejmuje zobowiązania prawne
i finansowe. Partnerem biernym jest natomiast ten, kto wpłaca
jedynie kapitał do spółki i zgadza się na wszelkie decyzje partnera
generalnego.
Firma, która organizuje spółkę komandytową i sprzedaje jej
udziały inwestorom (partnerom z ograniczoną odpowiedzialnością)
mianuje się zwykle partnerem generalnym. Spółki komandytowe
dzielą się na prywatne i publiczne. Spółki prywatne nie są rejestrowane
przez Komisję Papierów Wartościowych (Security Exchange
Commission). Ich udziały sprzedaje się bogatym inwestorom.
Komandytowe spółki publiczne są rejestrowane.
Spółki komandytowe rozpowszechniły się w ciągu ostatnich dziesięciu
lat. Celem pierwszych tego typu przedsięwzięć było odraczanie
podatków z tytułu dochodów z inwestycji. Obecnie po zmianie
prawa podatkowego w 1986 roku, spółki tego rodzaju kładą nacisk
na uzyskanie jak największego dochodu z inwestycji albo też na
uzyskanie jak największego zysku, np. niektóre z nich handlują
towarami na giełdach terminowych. Jestem przekonany, że w najbliższych
latach powstaną nowe typy spółek, które łączyć będą
oba wymienione cele.