Pieniądze

Emerytura

Jednym z podstawowych celów inwestycyjnych jest zbudowanie
solidnej bazy kapitałowej, która zabezpieczy nam godziwy dochód
z inwestycji, kiedy przestaniemy pracować. Z tą myślą zostały
stworzone ubezpieczenia społeczne (social security) w sektorze
państwowym i fundusze emerytalne (pension plans) w sektorze
prywatnym. W ostatnich dekadach te dwie formy ubezpieczenia
rozszerzone zostały prawnie przez Kongres, który uchwalił plan
IRA (Individual Retirement Account) dla wszystkich pracujących,
plan Keogh dla zatrudnionych we własnym przedsiębiorstwie i plan
401(k) dla pracowników firm, które przyjmą ten plan.
Powyższe plany są formalnymi planami emerytalnymi tj., inwestorzy
deklarują swoje zamiary otwierając konto IRA, konto
Keogh lub konto 401(k). Miliony ludzi oszczędzają w banku, kupują
nieruchomości, akcje i obligacje z myślą o emeryturze bez
formalnych deklaracji emerytalnych.
Popularność kont emerytalnych wypływa z dwóch korzyści podatkowych,
jakie się z nimi wiążą. Po pierwsze inwestorzy obniżają
swoje bieżące świadczenia odejmując równowartość wpłat na
konto emerytalne od podstawy naliczania podatku (patrz: wyjątki
z IRA). Po drugie podatek od dochodu z inwestycji odracza się
do momentu osiągnięcie wieku emerytalnego tj. do czasu wycofania
kapitału z konta.
Większość instytucji finansowych od banków, poprzez unie kredytowe,
do firm inwestycyjnych reklamuje swoje usługi zachwalając
korzyści wynikające z otwarcia konta emerytalnego w ich oddziałach.
Banki oferują swoje standardowe produkty tj. certyfikaty
bankowe i fundusze płynne. Firmy inwestycyjne proponują całą
gamę instrumentów finansowych od certyfikatów bankowych do
opcji.
Banki, firmy inwestycyjne i inne instytucje finansowe konkurują
między sobą, by zdobyć klientów na konta emerytalne, ponieważ
są to konta długoterminowe. Otwierając te konta, inwestorzy
zamrażają kapitał do momentu przejścia na emeryturę, bo likwidacja
konta przed terminem pociąga za sobą karę w wysokości 10%
przedwcześnie wycofanego kapitału.
Inwestorzy mogą kupować większość instrumentów finansowych
opisanych w poprzednich rozdziałach z wyjątkiem konta 401 (k),
które podlega przepisom poszczególnych firm. Ponieważ konta emerytalne
odraczają świadczenia podatkowe, instrumenty finansowe o
podobnych celach nie są najlepszym wyborem inwestycyjnym.
Kapitał wycofany przed osiągnięciem wieku 59,5 lat podlega
normalnemu opodatkowaniu i dolicza się jeszcze 10% kary. Jedynie
wcześniejsza śmierć albo inwalidztwo stanowią tu wyjątki. W
przypadku wcześniejszej śmierci stan konta przechodzi na spadkobierców.
W przypadku inwalidztwa wycofanie kapitału nie podlega
karze. Po osiągnięciu 59,5 lat inwestorzy mogą wycofać kapitał w
dowolnych częściach bez żadnej kary. Po przekroczeniu 70,5 lat
inwestor zobowiązany jest do wycofania kapitału według tabel
ubezpieczeniowych.

Tabela ubezpieczeniowa zakłada, że mężczyzna w wieku 70,5
lat będzie żył jeszcze 12,1, a kobieta 15 lat. Mężczyzna musi więc
wycofywać przynajmniej 1/12,1 swojego kapitału w pierwszym
roku,a kobieta przynajmniej — 1/15. W roku następnym mężczyzna
musi wycofać przynajmniej 1/11,6 a kobieta — 1/14,4 itd.
pamiętać należy, że kapitał na koncie ma stałą tendencję wzrostową
mimo wycofania pieniędzy. Zysk z dobrze przemyślanych
inwestycji powinien przekraczać sumy okresowo wycofywanego
kapitału.
Konta emerytalne nie są płynne, bo ich likwidacja niesie ze sobą
karę. Brak płynności tych kont jest ich wadą, szczególnie dla inwestorów,
których dzieli od emerytury jeszcze wiele lat. Drugą ich
wadą są ciągłe zmiany w przepisach prawa podatkowego.
Mimo tych wad, miliony Amerykanów korzystają z ulg podatkowych
corocznie deponując maksymalną sumę pieniędzy, na jaką
zezwala dane konto emerytalne. Odroczenie opodatkowania od
dochodu z inwestycji pozwala na znacznie szybszy wzrost stanu
konta emerytalnego w porównaniu z tradycyjnymi inwestycjami.
Jeżeli inwestor objęty jest 20-procentową stopą podatkową, odjęcie
od dochodów rocznej wpłaty oznacza, że rząd USA dokonuje 0,2
wpłaty za inwestora.

PLAN IRA (INDIVIDUAL RETIREMENT ACCOUNT)

Plan IRA został uchwalony w Kongresie w 1975 roku jako program
emerytalny dla pracowników, którzy nie byli objęci funduszem
emerytalnym w sektorze prywatnym. Maksymalna roczna
wypłata wynosi $2.000 dla każdego pracującego albo $2.250 dla
rodziny ,w której pracuje tylko jeden małżonek. W 1981 roku Kongres
uchwalił nowe prawo podatkowe rozszerzając możliwość oszczędzania
na wszystkich pracujących. Realizacja tej ustawy obciążyła
skarb państwa tak poważnie, że Kongres zmienił prawo podatkowe
w 1986 roku zacznie hamując system premiowania oszczędności.
Zmiana ta wyeliminowała jedną z zalet oszczędzania dla
większości pracujących.
Do 1987 roku każdy zatrudniony wpłacając $2.000 na konto
IRA mógł je odjąć od swojego dochodu, zmniejszając tym samym
wymiar podatku. Prawo to było znakomitym bodźcem do oszczędzania.
Od 1987 roku pracownik nie objęty jakimkolwiek funduszem
emerytalnym może nadal odejmowć swoje wpłaty bez względu na
wysokość dochodów. Natomiast pracownik objęty funduszem emerytalnym,
może odejmować swoje wpłaty w zależności od wysokości
dochodów. Rodziny, których dochody wynoszą poniżej $40.000
i osoby samotne, których dochody nie przekraczają $25.000 mogą
odjąć swoją wpłatę w całości. Rodziny, których dochody kształtują
się pomiędzy $40.000 a $50.000 oraz osoby samotne o dochodach
od $25.000 do $35.000 mogą odjąć tylko część wpłaty. Na przykład
osoba samotna objęta funduszem emerytalnym i zarabiająca
$30.000 może odjąć tylko $1.000. Rodzina może odjąć $1.500,
jeżeli jej dochody wynoszą $42.000; $1.000, jeżeli wynoszą $45.000;
$500, jeżeli wynoszą $47.5000. Rodzina, której dochody przewyższają
$50.000 i osoba samotna o dochodach powyżej $35.000 nie
mogą odejmować wpłaty od swojego dochodu.
Pracownicy, którzy przy zmianie pracy wycofują fundusz emerytalny
od swojego dotychczasowego pracodawcy w postaci jednorazowego
czeku (lump-sum distribution) mogą w ciągu 60 dni przelać
ten czek na konto IRA odraczając opodatkowanie. Wielu pracowników
zmieniających pracę korzysta z tej ulgi podatowej. Jest to
jeden z powodów dużej popularności konta IRA.
Opłaty za opiekę na kontami IRA ustala się indywidualnie w
poszczególnych instytucjach. Niektóre pobierają niewielkie opłaty
w wysokości od $15 do $25, inne żądają nawet powyżej $100. Niektóre
instytucje żądają opłaty za założenie konta, jeżeli inwestor
decyduje się na zmianę instytucji. Opłaty te nie dotyczą dalszego
inwestowania kapitału zgromadzonego na koncie IRA np. w akcje,
obligacje itp.
Materiały Instytutu Badań Ekonometrycznych (Institute for
Econometric Research) pokazują wyraźnie siłę płynącą z wczesnego
i długoterminowego inwestowania na koncie IRA. Instytut
porównuje dwóch inwestorów: inwestora A, który w wieku lat 19
otwiera konto IRA i wpłaca $2.000 tylko przez następne 8 lat (w
sumie $16.000) i zostawia te pieniądze na koncie IRA do momentu
osiągnięcia wieku 65 lat i inwestora B, który w wieku 27 lat otwiera
takie samo konto wpłacając rocznie $2.000 przez następne 39 lat
(w sumie $78.000) do przejścia na emeryturę. Który z inwestorów
okaże się bogatszy? Odpowiedź jest zaskakująca.
Jak widać z Tabeli 5 stan konta inwestora A, który wpłacił $16 000
wzrośnie do ponad miliona dolarów po osiągnięciu przez niego wieku
65 lat, a stan konta inwestora B będzie znacznie mniejszy pomimo
tego, że suma wpłat była prawie pięciokrotnie wyższa. Zasada wpłaty
na konto IRA jest prosta i brzmi: im wcześniej tym lepiej.