Pieniądze

Wskazówki - rodzaje kont

Konta, które mogą tworzyć inwestorzy dzielą się według kryterium
własności na:

* indywidualne (individual accounts)
* wspólne (joint accounts)
* firmowe (corporate accounts)
* stowarzyszeń (unicorporate accounts)
* opiekuńcze (fiduciary accounts)

Konta, które mogą otworzyć inwestorzy dzielą się według kryterium
funkcji na:

* gotówkowe (cash accounts)
* pożyczkowe (margin accounts)
* skonsolidowane (central assets accounts)

Konto indywidualne
Zanim konto zostanie otwarte makler musi sprawdzić referencje
kredytowe inwestora. Powinien sprawdzić także potrzeby finansowe
i sytuację finansową inwestora. Inwestor dostarcza niezbędnych
danych wypełniając stosowny formularz z prośbą o otwarcie
konta.

Formularz zawiera następujące dane:

* nazwisko i imię
* adres i numer telefonu w domu i w pracy
* numer ubezpieczenia społecznego (social security number)
* zawód inwestora, nazwę zatrudniającej go firmy i branżę, w
której firma prowadzi działalność produkcyjną lub usługową
* referencje banku i innych firm inwestycyjnych
* uzasadnienie wyboru firmy inwestycyjnej (reklama, rekomendacje
itd)
* obywatelstwo

Konto wspólne
Konto wspólne występuje w dwóch formach: z prawem przejęcia
konta (Joints Tenants Agreement with Right of Survivorship) i
bez prawa przejęcia konta (Tenants in Common Agreement).
Konto z prawem przejęcia gwarantuje współwłaścicielowi, który
przeżył zmarłego wspólnika, przejęcie stanu konta w całości.
Formę tę wybierają małżonkowie. Konto bez prawa przejęcia gwarantuje
podział stanu konta pomiędzy spadkobierców i współwłaścicieli
konta po śmierci jednego z właścicieli. Formę tę wybierają
zwykle przyjaciele, bracia, siostry itd.

Konto firmy

Konto firmy zawiera listę pełnomocników, którzy mają prawo
podejmować decyzje co do realizacji transakcji. Musi być poświadczone
przez sekretarza firmy. Sekretarz firmy musi rónież wypełnić
rezolucję stwierdzającą, że statut firmy (by-laws) nie jest sprzeczny
z inwestowaniem kapitału.

Konto stowarzyszenia

Konta stowarzyszeń tworzone są przez: organizacje chrytatywne,
szkoły, kościoły, spółki, kluby inwestycyjne itd. Maklerowi należy
dostarczyć kopię statutu stowarzyszenia i jego przepisów oraz rezolucję
upoważniającą indywidualne osoby do podejmowania decyzji
finansowych w imieniu stowarzyszenia.

Konto opiekuńcze

Konto opiekuńcze obejmuje powiernictwo nad osobami niepełnoletnimi
lub niepełnosprawnymi, likwidację lub administrację
kont osób zmarłych itd. Opiekunów wyznacza zwykle sąd. Dokumentacja
sądowa jest konieczna do otwarcia takiego konta.
Konto gotówkowe
Konto gotówkowe wymaga uiszczenia pełnej sumy za zakupione
instrumenty finansowe.

Konto pożyczkowe

Konto pożyczkowe umożliwia inwestorom zakup lub sprzedaż
akcji na kredyt. Inwestor otwierający konto pożyczkowe musi podpisać
umowę pożyczkową. Umowa ta określa waruki udzielania
pożyczek a także pozwala firmie inwestycyjnej pożyczyć papiery
wrtościowe należące do jednego inwestora innym inwestorom. W
przypadku kupna akcji na kredyt, inwestorzy pożyczają akcje od
firmy inwestycyjnej, dając w zastaw kapitał. W 1988 roku inwestorzy
mogli pożyczać kapitał do 50% wartości akcji.

* Kupno akcji na kredyt
Kupno akcji na kredyt polega na pożyczeniu części kapitału
od firmy inwestycyjnej. Pożyczka kapitału ubezpieczona jest
wartością akcji.

Załóżmy, że inwestor, który ma do dyspozycji konto pożyczkowe
kupuje 100 akcji po $20 za sumę $2.000 pożyczając 50%
kapitału od firmy inwestycyjnej. Wkład kapitałowy inwestora
wynosi $1.000. Załóżmy, że cena akcji szybko wzrasta i inwestor
sprzedaje je po $3.000. Inwestor spłaca firmie inwestycyjnej
pożyczony $1.000 i stan jego konta wzrasta do $2.000.
Inwestor operujący kontem gotówkowym (cash account)
wpłaca $2.000 i zarabia $1.000 a więc 50%. Inwestor operujący
kontem pożyczkowym wpłaca $1.000 i zarabia $1.000 a więc
100% (mnożnik 2 do 1).
Załóżmy jednak, że cena akcji spada i inwestor sprzedaje je
po $15. Inwestor operujący kontem gotówkowym straci 25%,
a inwestor operujący kontem pożyczkowym straci 50%. Przy
spadku cen akcji do $10 inwestor operujący kontem pożyczkowym
straci 100% swojego kapitału.
Powyższy przykład pomija koszt transakcji, oprocentowanie
pożyczki (procent jest niski dlatego, że pożyczka ubezpieczona
jest wartością akcji), a także pomija możliwość zażądania
przez firmę dodatkowego wkładu kapitałowego w wypadku
dużego spadku cen akcji.
Jeżeli inwestor nie jest w stanie zdeponować dodatkowego
kapitału, przepisy państwowe i giełdowe a także regulamin
firmy inwestycyjnej zmuszają maklera do sprzedaży takiej ilości
akcji, która zabezpieczy wartość pożyczki. Stara reguła
inwestycyjna never answer a margin cali radzi, by nie deponować
dodatkowego kapitału, ale sprzedać akcje przynoszące
stratę.
Sprzedaż akcji na kredyt (short selling)
„Kup tanio i sprzedaj drogo" — to dewiza niezbyt pomocna
na Wall Street. Zakłada ona, że pierwszą transakcją jest zawsze
kupno akcji, po czym następuje ich sprzedaż.
Załóżmy jednak, że nasza ocena rynku wskazuje, że ceny
akcji są wygórowane i że spadną w przyszłości. Możemy —
rzecz jasna — czekać do momentu, gdy to nastąpi lub też
„sprzedać drogo i kupić tanio". Strategię tę stosują profesjonaliści,
którzy wiedzą, że ceny spadną znacznie szybciej w
czasie bessy niż rosną w czasie hossy.
Załóżmy, że inwestor operujący kontem pożyczkowym pożycza
100 akcji od firmy inwestycyjnej i sprzedaje je po $20
za sumę $2.000. Wkład kapitałowy inwestora wynosi $1.000
czyli 50% wartości akcji. Załóżmy, że cena akcji szybko spada
i inwestor kupuje je po $10 za sumę $1.000. Inwestor oddaje
firmie inwestycyjnej pożyczone 100 akcji i stan jego konta
wzrasta z $1.000 do $2.000.
Załóżmy, że po sprzedaży 100 akcji po $20 cena akcji wzrosła
i inwestor kupuje je po $25. Inwestor straci 50% swojego
wkładu kapitałowego. Przy wzroście cen do $30 inwestor straci
100% swoich pieniędzy.
Sprzedaż akcji na kredyt jest bardziej ryzykowna niż ich kupno
na kredyt dlatego, że cena akcji spaść może tylko do zera, a
wzrastać może teoretycznie w nieskończoność. W powyższych
przykładach inwestor operujący kontem pożyczkowym i kupujący
100 akcji po $20 może maksymalnie stracić $2.000, natomiast
sprzedający pożyczone akcje podejmuje nieograniczone
ryzyko. Na przykład przy zwyżce ceny akcji do $100 straci
$8.000 itd.

Konto skonsolidowane (Central Assets Account)
Firma inwestycyjna Merrill Lynch wprowadziła konto skonsolidowane
pod koniec lat siedemdziesiątych. Konto to spotkało się
ze szczególnym zainteresowaniem i obecnie korzystają z niego miliony
inwestorów. Oferowane jest ono przez większość firm inwestycyjnych
pod różnymi nazwami. Na przykład Merill Lynch
oferuje Cash Management Account (CMA), Shearson Lehman
Hutton oferuje Financial Management Account (FMA), Kidder
Peabody oferuje Premium Account itd.
Konto skonsolidowane pozwala inwestorom na przeprowadzenie
różnorakich transakcji, które wyszczególnia się w jednym miesięcznym
zestawieniu. Konto to pozwala na handel akcjami, obligacjami
i opcjami. Umożliwiła automatyczne inwestowanie pieniędzy
w funduszach płynnych, pozwala na dostęp do pieniędzy poprzez
wystawienie czeku lub użycie karty obciążającej rachunek (debit
card), a także umożliwia otrzymanie kredytów.
Inwestorzy powinni zastanowić się, czy konto takie będzie dla
nich użyteczne w przyszłości i czy wario im płacić roczną opłatę
za tego rodzaju usługi. Opłata za konto sknsolidowane waha się
od $40 do $125 rocznie. Zaletą tego konta jest automatyczne inwestowanie
pieniędzy w funduszach płynnych, co podnosi roczny
dochód łatwość w śledzeniu wszystkich transakcji, bezpłatne konto
czekowe i łatwość w otrzymaniu kredytów.
Minimalny wkład kapitałowy waha się od $10.000 do $100.000.